Grzałki do urządzeń chłodniczych – sznurowe, PTC i rurowe

Jak dobrać

Grzałkę dobiera się do mocy na metr, napięcia i promienia gięcia

Grzałka sznurowa o stałej mocy oddaje tyle samo ciepła na całej długości, niezależnie od tego, co dzieje się wokół. Jest przewidywalna i tania, ale jeśli jej fragment zostanie zwinięty albo przykryty izolacją, w tym miejscu przegrzeje się – bo nie ma jak zmniejszyć mocy.

Przewód samoregulujący zachowuje się inaczej: jego rezystancja rośnie wraz z temperaturą, więc cieplejsze odcinki grzeją słabiej, a zimniejsze mocniej. Można go przycinać na długość i nie przegrzeje się na zakładce. Kosztuje więcej, ale przy nierównomiernych warunkach to on rozwiązuje problem, którego grzałka o stałej mocy rozwiązać nie potrafi.

Trzeci parametr, o którym łatwo zapomnieć, to minimalny promień gięcia. Grzałka poprowadzona ciaśniej niż dopuszcza producent pęka w rdzeniu – czasem nie od razu, tylko po kilkuset cyklach. Przy ościeżnicach z ostrymi narożami to najczęstsza przyczyna awarii.

Grzałki PTC i prętowe pracują punktowo, nie liniowo: w tacce odparowania, w odpływie, w konkretnym gnieździe. PTC ma tę własność, że sama ogranicza moc przy wzroście temperatury, więc nie grzeje na sucho tak agresywnie jak grzałka oporowa.